تبليغاتX
اسرار اسمان شب

کوازارها

کوازارها در واقع کهکشان های کوچک فعّال غیر عادی هستند که

 

مدَتها پیش کیهان از آنها غنی بود. وقتی دانشمندان برای اولین بار

 

آنها را مشاهده کردند تصور می کنند آنها ستاره اند و حتَی ستاره

 

کهکشان خودمان ولی با این تفاوت که امواج رادیویی دارند. امَا با

 

بررسی و تجزیه و تحلیل طیفِ نور آنها دریافتند که این مثلاً ستاره ها

 

در فاصله 12 میلیارد سال نوری از ما قرار دارند! یک سال نوری در

 

واقع 6/9 هزار میلیارد کیلومتری است و اگر بخواهید بدانید که

 

بزرگی یک میلیارد چه قدر است بهتر است بدانید 1 میلیارد ثانیه

 

مدت زمانی برابر با تقریباً 31 سال است. [ من هنوز یک میلیارد ثانیه

 

عمر نکرده ام] بنابراین کوازارها در فاصله واقعاً دوری واقع هستند .

 

جالب این که وقتی به بسیاری از آنها نگاه می کنیم حتی قبل از به

 

وجود آمدن کهکشان خودمان را می بینیم . البته آنها را نمی توان با

 

چشم غیر مصلح (بدون تلسکوپ) دید. بررسی ها نشان می دهد این

 

اجسام بسیار پر انرژی اند .کوازار از واژه های یونانی به معنای شبه

 

ستاره است و معادل فارسی آن اختروش است. کوازارها  حجمی

 

صدها برابر منظومه شمسی و یا حتی خیلی بیشتر دارند (این کمتر از

 

یک دهم حجم کهکشان ماست) . ولی انرژیی صد برابر و یا حتی

 

خیلی بیشتر از کهکشان ما تولید می کنند جرمشان هم تقریباً نصف

 

یک کهکشان معمولی است .معمولاً در مرکز کوازار یک سیاه چاله ی

 

اَبَر پر جرم قرار دارد که ممکن است جرم آن به اندازه ای باشد که

 

90% جرم کوازار به سیاه چاله ی درون آن مربوط باشد. البته وجود

 

سیاه چاله در مرکز کوازار در حدّ یک نظریه است؛ زیرا دانشمندان

 

فکر می کنند که فقط یک سیاه چاله ی ابر پر جرم می تواند چنین

 

انرژی فوقعلاده زیادی تولید کند. اما آخرین گزارش ها در باره ی

 

جرم مرکزی کوازار چیز دیگری می گویند. تلسکوپ ها کوازار

 

561+0957Q را در فاصله ی 9 میلیارد سال نوری هدف گرفتند.

 

رصد ها در طول موجهای مختلف جسمی فشرده با جرمی حدود 3 تا

 

4 میلیارد برابر جرم خورشید را نشان می دادند که دانشمندان تصور

 

می کردند یک سیاه چاله است. اما بررسی ها نشان می دهد این جسم

 

در درون حاوی میدان مغناطیسی فوقعلاده قدرتمندی است درست از

 

وسط جسم رمبیده ی مرکزی رخنه کرده وبا محیط کوازار برهم

 

کنش دارد.


 

لازم به ذکر است که اکثر کوازارها فوران های بزرگ و قدرتمندی از

 

 

ماده دارند. این ماده با سرعت تقریباً یک چهارم سرعت نور و یا

 

بیشتر از کوازارها به بیرون پرتاب می شوند . البته همراه ماده اشعه

 

ی گاما ی فراوانی نیز پرتاب می شود .


 

اشعه گاما دشمن شماره یک حیات است ؛به این معنی که سلولهای

 

زنده نمی توانند در پرتو گاما زنده بمانند . به همین دلیل است که می

 

گویند اگر مرکز کهکشان ما یک کوازار باقی می ماند ما اکنون اینجا

 

نبودیم  ] برو خدا رو شکر کن [.


 

بررسی ها در مورد فوران های کوازار مذکور نشان می دهد فوران ها

 

از دو منطقه هر کدام به مساحت 1000 واحد نجومی (هر واحد

 

نجومی تقریباً به اندازه 150 میلیون کیلومتر متوسط فاصله زمین

 

تا خورشید است) به وجود می آیند که درست 8000 واحد نجومی

 

با لای دو قطب جرم مرکزی کوازار قرار دارند این امر که فوران ها

 

در بالای قطبِین مرکز شکل بگیرند مستلزم  آن است که عامل مولد

 

شان میدان مغناطیسی باشد ؛ به طوری که خطوط نیرومند میدان

 

مغناطیسی دائماً قطع و بلا فاصله وصل شوند.اما این فوران ها چگونه

 

کار می کنند:

 

چرخش یک جسم اَبَر پر جرم و فوقعلاده فشرده می تواند یک میدان

 

مغناطیسی با همکاری قرص گاز چرخان اطراف تولید کند. این میدان

 

مغناطیسی در برخورد با گاز اطراف کوازار فشرده شده تا حدی که

 

قطع و بلا فاصله وصل می شود ، در این حالت بمب مغناطیسی عمل

 

کرده و انرژی فراوان این فوران ها را تامین می کند .

 

اما اشتباه دانشمندان را در پست بعدی می گویم.>>>


تصاویری از کوازارها

نمای خیالی از کوزار


تصویری واقعی از کوزار 

 

+ نوشته شده در یکشنبه هفدهم دی 1385ساعت 12:35 توسط احسان ابراهیمیان |